happyВільгаць начэй ходзіць за мной кругамі.
Не кажыце мне толькі, што вам спатрэбіўся Гамлет,
што дагэтуль верыце ў праўду
і марыць маеце прагу.
Уночы вільгаць ізноў разгарыцца.
Ён мог быць прынцам ці рыцарам,
ён мог сабе нагадваць і Бога з прычыны
таго, што быў ці ня быў, магчыма.
Новыя ідэалы так лёгка сьцерці.
Пабачыш, людзі з тваёй пацешацца сьмерці,
знойдуць адказ і прамовяць: ён быў вар'ятам!
І жыцьцё са страхам ідзе, праклятае.
Навошта змагаесься тут з сабой ты?
Сумнеў адно пераможа у гэтай бойцы.
Вакол баязьліўцы. І тая жанчына,
што па табе заплача, - няшчырая.
Бо рэчаіснасьць губляе колер,
таму працяг зразумелы даволі -
баюся, ў сумленьні пад гэтым небам
болей няма патрэбы,
Плянэта знасіла сваю арбіту.
Ён быў ці ня быў? Нібыта.
Элегія звычайнага дня
Сочинил же какой-то бездельник...
А. Ахматава
Я пасталеў, мяне не праймаюць сьлёзы спадарынь.
Падышоў да фіналу раман, расфарбаваны нясьмела -
баюся, яго прыдумаў нейкі няздара,
не разумеючы, што жыцьцё - чорна-белае.
Я вярнуўся ў кватэру, дзе я
жыву, раздражнёны прытворствам сьвету -
я больш ня выйду пад дождж з надзеяй,
я больш не жадаю спраўджваць дзіцячыя мэты.
Я ж ніколі ня жыў як сьвіньня у брудзе -
я разумею гэта цяпер. І ў небе няма аблокаў -
дзень як дзень, шэраговы будзень,
нават тыя, каго я кахаў, - далёка.
Я пасталеў, мяне не праймаюць сьлёзы спадарынь.
Падышоў да фіналу раман, расфарбаваны нясьмела -
баюся, яго прыдумаў нейкі няздара,
не разумеючы, што жыцьцё - чорна-белае.
Зімовы веер
Нават калі б хаваць грахі не было ў манэрах,
ты ўсё адно хавалася б за свой зімовы веер,
казала б: пакінем веру і рай у спакоі,
давайце ўспрымаць жыцьцё як такое.
Нават калі б усе драмы і жарсьці зьніклі аднойчы,
мы ўсё роўна пабеглі б гуляць пад дажджом уночы,
усё роўна водар ападкаў хацелі б займець і
ўсё роўна глядзелі б у твары жыцьця і сьмерці.
Нават калі б легенд і паданьняў не існавала б у прынцыпе,
мы адшукалі б месца абсурднай казцы з прынцамі,
што прыгажунь ратавалі б зь вязьніцаў
і ўпрыгожвалі б космас шматкаляровымі ніцямі.
Нават калі б не было зімы і холаду лютага,
мы ўсё адно п'янелі б ад сьнегу бялюткага
і жылі б мы, каб некалі пастарэць, і
нямая магіла б нам сьпявала аб сьмерці.
Нават калі б хаваць грахі не было ў манэрах,
ты ўсё адно хавалася б за свой зімовы веер,
мела б прычыны быць вельмі самотнай і лёгка
абрала б лепей памерці, чым быць адзінокай.
Дзіўная зіма
Так дзіўна,
зіма не намякне на свой працяг,
і пазяхнуць над - дзіўнай! - Бібліяй дзяўчаты.
Так дзіўна,
што напрыканцы жыцьця
ты на яго глядзіш пачатак.
Так дзіўна,
лівень сьціхне пры нагодзе,
і ты ня зьведаеш імя надзеі.
Так дзіўна,
што твая зіма сыходзіць,
а ты і не заўважыў, ці было на ёй адзеньне.
Пераклад - Віталь Рыжкоў
