Вось. Вось такую прыўкрасную кніжку бібліятэзавала мне мая дара'ая сяброўка А. Аўтары: Аляксандр Рыгоравіч Сьвіяш (а імя-імя па бацьку так шмат абяцаюць!) і яго жонка Юлія Сьвіяш. Улыбнись, пока не поздно! Позитивная психология для повседневной жизни. "Написанная в популярной форме книга известных психологов и эзотериков представляет интерес для читателей, занимающихся вопросами самосовершенствования. Книга поможет каждому изменить свою жизнь к лучшему." Ужо напярэдадні чытаньня я зразумеў, што гэтыя эзатэрыкі апроч добраахвотнага калупаньня ў сваіх жа глуздах нічога прапанаваць ня змогуць. Спалучэньне "папулярная форма" мяне напачатку не засмуціла адсутнасьцю "навукова-". Не засмуціла і апасьля, бо "навукова-"сьць там усё ж другасная.

 
Такім чынам, ужо ведаючы, што мяне напаткае, я, усьміхнуўшыся, пакуль ня позна, пачаў чытаць гэты чароўны дапаможнік па ПААААААЗыыыыТыыыввввееее! (прабачце, вырвалася). Ён мне спадабаўся.

Спачатку чытачам даводзіцца, што ўсё зло, ад якога людзі пераймаюцца-пакутуюць, у ідэалізацыях: ідэалізацыях сваіх мэтаў, лёсу, зьнешнасьці, здольнасьцяў розуму, сяброў, розуму сяброў, нормаў маралі, наяўнасьці пафасу і мату ў паэзіі, звышпрызначэньня беларускай літаратуры, паводзінаў і ўчынкаў блізкіх, навакольнага сьвету і г.д. А пасьля прапаноўваецца прымаць усё такім, якім яно ёсьць - і сябе, і людзей, і мат у паэзіі :)
Інакш - як сьцявярджаюць аўтары - Жыцьцё адпомсціць вам за вашыя ідэалізацыі: ня дасьць вам таго, што хочаце; падсуне каго-небудзь, каму лепей, чым вам; зробіце самі нешта недапушчальнае для сябе ж; захварэеце і г.д.
А калі вы ўсё ж перажываеце праз нешта, тады спатрэбіцца дзёньнік, які вы павінныя весьці заплаціўшы аўтарам пяцьсот даляраў.
Пасьлядоўнасьць наступная. Спачатку апісаць прычыну сваіх пакутаў, потым вылучыць ідэалізацыі і - ах, як мне гэта падабаецца! - папрасіць прабачэньня:
"Я прошу прощения у Жизни и у самого себя за мои негатиные эмоции. Я знаю, что предаю идеализациям избыточное значение. Впредь  я отказываюсь от своих переживаний по этим вопросам и теперь буду к этому относиться значительно легче. Я полностью беру на себя ответственность за этот эпизод и за все свои эмоции. Я благодарю Жизнь за урок и внимательность ко мне."
Мне - вельмі падабаецца! Але, калі б я вёў такі дзёньнік, я б скараціў да "А похрэн! Не заганяйся ты!..", бо кожны раз перапісваць шмат словаў, каб яны да аўтаматызму адклаліся ў галаве і ўсплывалі кожны раз у адпаведным стане, мне лянотна.
Раюць яны і вельмі правільную рэч: не асуджаць нікога. А калі гэта зусім цяжка, трэ самому сябе паставіць у сытуацыю, за якую асуджаеш некага. (Я вось пазычыў перачніцу ў адным кафэ... Засталося яшчэ схадзіць на начную дыскатэку і адчуць сябе сапраўдным самцом?..)
Карацей, я вырашыў не пераязжаць у Галівуд (каб адпаведна лёгіцы кнігі акурат туды патрапіць). Вось толькі зубы адбялю. Будзем там усьміхацца адно аднаму, пакуль ня позна. І ведаць, што ўсё так, як мае быць. Бо, як сказаў нехта, удача ўсьміхаецца тым, хто да яе абыякавы. І нічога з гэтым ня зробіш.