~

Загінаючы пальцы // Публікацыя на сайце "Інша література"

Тэйлар Мэйлі (нар. 28.03.1965) - амэрыканскі слэм-паэт, выкладчык.

Майкл Сэлінджэр (нар. 2.03.1962) - амэрыканскі паэт, пэрформэр, выкладчык; жыве ў Агайа.

( Фідэль Кастра ў Бёрдлэндзе )

Магілёўскі гурт Zatoczka замовіў тэкст з даволі няўцямнай для мяне тэмай "эма-аборт". Колькі я пра гэтыя аборты ня думаў, нічога ў галаву не прыходзіла. Дапамаглі ж у напісаньні тэксту думкі пра аднаго чалавека і ня дужа даўняя знаходка ў Уручскім ляску (там адшукалі памерлае немаўля ў пакетах; уразіла, што ў крамах там вісяць абвесткі з фотаздымкамі тых трох пакецікаў, на адным зь якіх надпіс "strawberry". Але ж адразу ўзгадваецца зафіксаваная ў актах немагчымасьць аддаць дзіця ў сіроцкі дом без таго, каб з заробкаў "бацькоў" не адлічалі грошы на іх патрэбы, што й, зразумела, правакуе пэўным чынам.)

( Творчы метад і інш. тэксты )

( Марадона )

От я крышачку пакакетнічаю (слаўцо-та, блін, якое): болей за пяць гадоў таму прыдумаў я вершык пад назвай "Зялёны чалавечак", зь якога пачаўся мой самы першы выступ (дзякуючы яму, мы пазнаёміліся з anka_upala) тры гады таму, які самым першым з маіх надрукавалі (у газэце "Наша Ніва" у калёнцы-салянцы) гады два таму, а цяпер і першым пераклалі ўкраінскаю (шчыра дзякую Дмітро Лазуткіну).

( Зелений чоловічок )

  "Не ўтрымаўшыся, я сеў запісваць гэтую гісторыю", а можа быць, зусім і не гісторыю, а так - здарэньні, якім пашчасьціла адбыцца ў маіх і без таго цікавых днях. Я запісваю ўсё гэтае толькі з тым намерам, каб не забыцца на чароўныя імгненьні бяссэнсоўнай страты часу; і, галоўнае, "пазьбягаючы літаратурных упрыгожваньняў, бо літаратар піша трыццаць гадоў, а ў канцы зусім ня ведае, навошта ён усё гэтае пісаў. Я - не літаратар, літаратарам быць не жадаю і цягнуць унутранасьці душы маёй і прыгожае апісаньне пачуцьцяў на іх літаратурны рынак палічыў бы няветлівасьцю і брыдкасьцю." Але я - у абдымку з уласным аўтарскім мы - не пра тое.
  Можа, зоры ў небе згрупаваліся ў сузор'е рака, які сьвісьціць на гары, можа, фішкі ў магілёўскіх казіно ляглі на рабрыны, але завітаў я ў музвучэльню на мінулым тыдні, бо чуў, што там мусіць адбыцца вялікі справаздачны канцэрт па прычыне заканчэньня году. Музвучэльня на працягу ўсяго году прыцягвала ўвагу мінакоў кака- і поліфанічнымі спалучэньнямі інструмэнтаў рознай гучнасьці, што сумневаў не ўзнікала ні ў кога - рэпетуюць нешта навучэнцы. І вось, у якасьці помсты за гвалт уласных вушэй, і, так бы мовіць... ай! карацей:
  Высьветлілася, што народу туды напхнулася - як у... і ня ведаю куды, але карацей будзе сказаць - ого-го... 
  " - ...ого-госьці нашага канцэрту, я ўпэўненая, добра ведаюць, што талент Жанэты Генадзеўны - гэта найяскравейшы прыклад і г.д. А выступае на сцэне хор пад кіраўніцтвам Сьняжаны Іпалітаўны, былой вучаніцы Жанэты Генадзеўны і г.д.," - кажа вядучая.
  І выходзяць ружовыя і пунцовыя - ах, сястрыцы! - дзяўчаткі і сьпяваць "бом-ла-па-рэй-бом", пакуль адна зь іх нешта прыгожа сьпявае, а дэрыжэрка робіць выгляд, што кіруе працэсам.
  " - Кветкі і прывітаньні Жанэце Генадзеўне перадае выкшталцоная і цудоўная сьпявачка - і вучаніца Ж.Г. - Іскуі Абалян."
  " - Сёньня гучаць выключна шчырыя (и-и-исключительно искренние) кампліменты ў адрас Ж.Г."
  " А зараз на сцэну выходзіць таленавіты сьпявак і... сын Жанэты Генадзеўны - Пётра Ялфімаў!.."
  Пеця Ялфімаў - гэта нашае ўсё. Ён і ў карты, ён і ў сьціх, і так няплох на від... І - павер мне, ангел мой, я цібя ніка-а-агда, і - ў КВН за каманды БДУ і РУДН, і - у фотаархіве майго старэйшага брата з бутэлькамі недарагіх напояў - карацей, увогуле свой чэл.
  "Мама... я... люблю цебя..." І доўгія аплядысменты.
Карацей, мы шчыра і па-беламу пазайдросьцілі посьпеху таленавітай сям'і, але на гэым цудоўным сьвяце адчулі сябе лішнімі. Хоць, канечне, так ці інакш - дакрануліся да прыўкраснага ў чужым разуменьні і пабачылі мясцовую знакамітасьць. Але мы разьлічвалі на роўнае ўшанаванье талентаў усіх навучэнцаў музвучэльні.
І навошта я пра гэтае напісаў!?. Цьху, а ня тэма для постынгу! Больш ня буду хадзіць на такія мерапрыемствы-с, усё зь імі зразумела.

Быў учора ў гасьцях у brjunetka_ksju , паказвала яна мне, як спраўляецца з уласнымі фобіямі - у прыватнасьці з боязьзю тараканаў - і дастала з шафы ("ім хало-о-одна") трохлітровы слоік з двума мадагаскарскімі шыпячымі тараканамі: Сідам і Нэнсі. Спэц па хрушчах у карабку, я дзівіўся, як можна баяцца вялікіх і мілых жукоў, слухаў, што сародзічы гэтых панаехалі абжылі маскоўскае мэтро ("бисексуальные сверчки-насильники" - вось каго трэба баяцца!!), што будзе хутка ў Нэнсі сорак тараканятаў і што плянуе Ксю завесьці сабе павука з маю далонь (вось тады я ні нагой у госьці!).
Тараканы пакрыўджана шыпелі на мае спробы іх разварушыць і самавіта шавялілі вусамі.
Ось яны:
 

Вершы на сайце НН. (Можна камэнтары пачытаць)

А зор, а зор, а зор у небе нізкім -
як комэнтаў у посьце эксгібіцыяністкі.

Падназьбіраў для архіву крыху фотак з розных выступаў. Няшмат - толькі тузін. Прычым большасьць - за мінулы год.
Пацешыўся з выразаў свайго твару і пэўнай градацыі самаадчуваньня падчас выступаў. Мо і яшчэ каму цікава будзе.

У кругазвароце (Уістан Хью Одэн)

* - Навеянае творчасьцю dm_dmitriev 

 ("Речь о пролитом молоке" И. Бродский)

Слова аб пралітым малацэ (урывак)
(І. Бродзкі)

Я прыйшоў да Раства з пустой кішэняй.
Выдавец зацягвае з вырашэньнем.
Каляндар хварэе Каранам страшэнна.
Не магу я ўстаць і паехаць у госьці
ні да сябра, ў якога плачуць дзеткі,
ні ў сямейны дом, ні да знаёмай дзеўкі.
Неабходныя ўсюдых залатыя капейкі.
Я сяджу на стуле і дрыжу ад злосьці.

* * *

Знаю, что люди — звери,
только не знаю, все ли.
Может быть, эти — не звери?
Может быть, дети — не звери?
Знаю, не знаю,
верю, не верю.
 

_ _ _
Ёсьць у нас дома часопісы "Новы мір" і "Дружба народов" за 1991-93 гады. "НМ" друкаваў тады тое, што, відаць, заляжалася са старадаўніх савецкіх часоў у архівах рукапісаў, ды не надрукавалася з 86-га, і гэта было надзвычай цікава мне-дзесяціклясьніку, там я ўпершыню прачытаў таго ж Салжаніцына. У "ДН" я ўпершыню прачытаў вершы Алеся Разанава (зразумела, у перакладзе на расійскую). І было мне добра.
Ян Сатуноўскі мне тады таксама глянуўся. А неяк Дзіма Дзьмітрыеў адшукаў яго вершы ў Інтэрнэце. Ёсьць яны вось тут цэлай кнігай: 1, 2, 3.